เคยรู้มาว่า เวลา เป็นสิ่งที่เที่ยงตรงที่สุดในโลก
ไม่ว่าจะอยู่ประเทศไหน หรืออยู่ส่วนไหนของโลก
ในหนึ่งชั่วโมงก็มีหกสิบนาทีเท่ากันเสมอ
ในแต่ละวินาทีของเวลา ก็เดินเท่ากัน
แต่..ทำไม เวลาสองอาทิตย์ที่ผ่านมาของเรา
มันช่าง...ยาวนานสิ้นดี
ในชีวิตนี้ ไม่เคยคิดว่า จะได้อยู่ในช่วงเวลาสองอาทิตย์ที่ยาวนานขนาดนี้
มันมีแต่ความทุกข์ ความเศร้า ความเหงา ความไม่เข้าใจ
จมอยู่กับอดีต..โดยไม่เคยคิดถึงตัวเอง
เวลาทุกข์ มันเป็นแบบนี้นี่เอง
ทุก ทุกวินาที มันช่างยาวนานนัก
มันปวดร้าว...มันเจ็บ เกินกว่าที่จะบอกใครได้
ความหนาวเย็นที่คืบคลานเข้ามา ทำให้หัวใจหม่นหมอง
รอคอยวันเวลาแห่งความเศร้าที่ยาวนานให้จางหายไป
ซึ่ง..เมื่อเทียบกับเวลาที่มีความสุข
ทุก ทุกชั่วโมง ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หรือว่าความสุขนั้น ใช้เวลาเดินทางน้อยกว่า ความทุกข์?
หรือเป็นเพราะ..เราตั้งหน้าตั้งตา รอให้ความทุกข์ผันผ่าน
จนทำให้ทุก ทุกวินาที นานแสนนาน
ยิ่งเมื่อมีความเศร้า เข้ามาอยู่ด้วย
เลยทำให้เวลา ยิ่งเดินช้าลง?
แล้วตัวเรา มัวแต่จมอยู่กับอะไร?
ทำไม ไม่ทำให้เวลานั้น มีค่าเท่ากัน
หวังว่า เวลาแห่งความเศร้าอันแสนยาวนานของเรา
คงจะผ่านพ้นไป เร็วขึ้น...แค่ซักวินาที